.
Κάριανη

Όφειλε, άραγε, την ονομασία της στον κτηματία κτηνοτρόφο Καραγιάννη, όπως το θέλει η τοπική παράδοση; Άλλωστε σε ορισμένα κείμενα του 19ου αι. φέρεται ως Καραγιάννη. Γι' αυτό τον λόγο εξάλλου και η διπλή γραφή Κάριανη - Κάρυανη. Θυμίζουμε ότι κοντά στην Κάρυανη οι Βυζαντινοί το 1185 κατατρόπωσαν τους Νορμανδούς εισβολείς.

Το σημερινό χωρίο κτίσθηκε μετά το 1916, μετά την καταστροφή του παλαιού χωριού από τους Βουλγάρους τον Αύγουστο - Σεπτέμβριο του 1916. Σιγά - σιγά άρχισε η ανάπτυξη του ιδιαίτερα μάλιστα μετά την εγκατάσταση προσφύγων από την Θράκη και τον Πόντο το 1922-1923.

Γνωστός ιερέας στην Κάρυανη ήταν ο Γεώργιος Παρπαδής που έφθασε στο χωρίο στις 10 Οκτωβρίου 1922 πρόσφυγας από το Καλαμίτσι της επαρχίας Μυριοφύτου και Περιστάσεως. Καθήκοντα εφημέριου ανέλαβε την 1 Ιανουαρίου 1924. Συνεφημέριος του ήταν ο Χρήστος Δημονίδης από τα Μάλγαρα που ήλθε και αυτός πρόσφυγας στην Κάρυανη μαζί με την τετραμελή οικογένειά του. Πάντως στην Κάρυανη είχαν εγκατασταθεί δέκα γεωργικές οικογένειες από την Γάνο, πέντε - έξη από το Μυριόφυτο της Ανατ. Θράκης, τρεις - τέσσερις από την Στέρνα, τριάντα από το Καλαμίτσι και άλλες τόσες από την Μ. Ασία. Πολλές από αυτές τις οικογένειες αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν το χωρίο εξαιτίας της ελονοσίας που προκάλεσε την διετία 1924-1925 πολλά θύματα. Το 1923 στην Κάρυανη υπήρχαν 165 οικίες.

Σήμερα στην Κάρυανη ζουν περί τις 700 ψυχές, οι περισσότεροι είναι θρακικής καταγωγής από την Ηρακλέιτσα της Ανατ. Θράκης, και Σαρακατσάνοι που πρέπει να ήσαν εδώ πριν από το 1922, όπως και ορισμένοι Ηπειρώτες που και αυτοί είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή πολύ πριν το 1922. Δύο μικρασιατικής και άλλες δύο ποντιακής καταγωγής οικογένειες συμπληρώνουν την εικόνα του πληθυσμού της Κάρυανης. 

Κυριότερη ασχολία των κατοίκων σήμερα η καλλιέργεια της αμπέλου, της ελιάς και του αμυγδάλου. Το χωρίο ως την δεκαετία του '70 παρουσίαζε την εικόνα ενός τυπικού ελληνικού χωριού με τα γνωστά προβλήματα της μικρής παραγωγής που ανάγκασε πολλούς από τους κατοίκους του να αναζητήσουν καλύτερη τύχη στην Θεσσαλονίκη και την Αθήνα. Έτσι έκλεισε και το δημοτικό σχολείο που ως το 1968 είχε εκατόν είκοσι μαθητές. Σήμερα οι είκοσι πέντε μαθητές φοιτούν στο Δημοτικό Σχολείο Οφρυνίου. 

Ο ναός του χωρίου , ο Άγιος Αθανάσιος, κτίσθηκε μόλις το 1992 και ο εφημέριος του είναι ο πατήρ Δημήτριος. Ως τότε οι κάτοικοι εκκλησιάζονταν σε πρόχειρο ναό. Στον ναό οι Θρακιώτες προσφυγές έφεραν δύο εικόνες: Τον Άγιο Χαραλάμπη όπου διαβάζουμε Δεήσεις του δούλου του Θεού Γεωργίου 1815 και τον Άγιο Γεώργιο, που χρονολογείται την ίδια εποχή. Ο μακαρίτης καθηγητής Στίλπων Κυριακίδης, μας πληροφορεί ότι στην Κάρυνη δωρίθηκαν τα Άμφια του ιβηριτικού μετοχίου της Ηρακλείτσας (στην Περίσταση), όταν το 1922 οι ιβηρίτες μοναχοί έφθασαν στην Ελλάδα. Κανείς δεν ξέρει σήμερα τίποτα για την τύχη τους.

Σε απόσταση ενός χιλιομέτρου βορειότερα από το σημερινό χωριό σώζονται, μαζί με τα ερείπια του ναού του Αγίου Αθανασίου, η κατακόμβη κατά τον χαρακτηρισμό των εντοπίων, επειδή ο ναός βρίσκεται χαμηλότερα από την επιφάνεια του εδάφους. Κοντά στον ναό ο επισκέπτης μπορεί να δει τα ερείπια ενός τζαμιού, δείγμα συμβιώσεως Χριστιανών και Μουσουλμάνων ως το 1922.

Συμπερασματικά, η περιοχή κατοικείται από τους προϊστορικούς ακόμη χρόνους, όπως έδειξε το έργο των αρχαιολόγων που εντόπισαν σημαντικούς σε όλο το πλάτος της λεγόμενης Πιερίας κοιλάδας, των οποίων οι κάτοικοι ασχολούνταν με την γεωργία και την οικονομία. Οι πλαγιές που προστατεύονταν από τους γύρους ορεινούς όγκους και τα νερά από τον Μαρμαρά έδιναν στους κατοίκους πολλές δυνατότητες εκμεταλλεύσεως της γης τους. Τον χαρακτήρα αυτών κράτησε η περιοχή μας κατά τους ιστορικούς χρόνους, όποτε κέντρο καθίσταται η Φάγρης στο δυτικό άκρο της κοιλάδας η οποία μαζί με τις άλλες πόλεις και πολισματα αναπτύσσει στενές σχέσεις με τα μεγάλα κέντρα της εποχής (Αθήνα, Θάσος, Αμφίπολη). Μετά τον 5ο π.Χ. αι. η περιοχή μας με τις πόλεις της εξαρτάται πλέον από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής, Αθήνα, Σπάρτη, Μακεδονία, ώσπου κατακτάται από τους Ρωμαίους.

Στην βυζαντινή περίοδο οι κάτοικοι αποτραβιούνται από την κοιλάδα προς τους ορεινούς όγκους , η ίδια ροή σημειώνεται εντονότερα με την έναρξη της τουρκοκρατίας , οπότε και σχηματίζονται, όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα, μικροί ορεινοί οικισμοί. Μετά τον Α΄ Μεγάλο Πόλεμο και την τραγωδία του 1922 οι κάτοικοι αρχίζουν να κατεβαίνουν πάλιν προς την κοιλάδα που ξαναπαίρνει την μορφή που είχε με τα χωριά της και τις καλλιέργειές της από τους προïστορικούς χρόνους ως το τέλος της Αρχαιότητας.

 

 
GREECE ENGLISH GERMAN BULGARIAN
with google translate

Καριανη

Το σημερινό χωρίο κτίσθηκε μετά το 1916, μετά την καταστροφή του παλαιού χωριού από τους Βουλγάρους τον Αύγουστο - Σεπτέμβριο του 1916. Σιγά - σιγά άρχισε η ανάπτυξη του ιδιαίτερα μάλιστα μετά την εγκατάσταση προσφύγων από την Θράκη και τον Πόντο το 1922-1923.
Διαβάστε Περισσότερα...

Οφρυνιο - Τουζλα

Το Οφρύνιο, στην τούρκικη Ερένκιοϊ, που σημαίνει χωρίο των ερειπίων από τις τούρκικες λέξεις oren = ερείπια και κιοΐ = χωρίο, βρισκόταν δέκα χιλιόμετρα ΒΑ της αρχαίας Τροίας. Κατά την παράδοση η ονομασία Οφρύνιο οφείλεται στην "παρ' οφρύν οικησίν του". Υπήρχε στις αρχές του αιώνα μας και η ονομασία Ιτ Γκιλμές = απρόσιτη περιοχή - έτσι την ονομάζει ο William Martin Leake, Journal of a Tour in Asia Minor, Λονδίνο 1824.
Διαβάστε Περισσότερα...
Είσοδος